Norma EN 361 - szelki bezpieczeństwa: wymagania, punkty zaczepienia i inspekcja
Szelki EN 361 to jedyny środek ochrony dopuszczony do zatrzymania spadania - pas biodrowy tej funkcji nie spełnia. W bezpieczeństwie i higienie pracy szelki to jedyny dopuszczalny środek do pracy z ryzykiem swobodnego spadania. Szelki muszą wytrzymać obciążenie statyczne 15 kN i dynamiczne z masą 100 kg przy swobodnym upadku z 4 m. Kategoria III ŚOI.
Co określa norma EN 361?
Norma definiuje wymagania dotyczące konstrukcji, materiałów, wytrzymałości i oznakowania szelków bezpieczeństwa. Szelki rozkładają siłę hamowania na ramiona, klatkę piersiową, biodra i uda - zmniejszając ryzyko obrażeń wewnętrznych w porównaniu z pasem, który koncentruje siłę na brzuchu.
Jakie punkty zaczepienia mają szelki EN 361?
| Punkt | Położenie | Zastosowanie |
|---|---|---|
| Grzbietowy | Między łopatkami | Zatrzymanie spadania - najczęstszy, zapewnia pionową pozycję po zatrzymaniu |
| Mostkowy | Klatka piersiowa | Zatrzymanie spadania + zjazd po linie ratowniczej |
| Boczne | Biodra | Pozycjonowanie - praca w podparciu na konstrukcji |
Najczęstsze błędy przy stosowaniu szelków
- Luźne taśmy - szelki muszą przylegać do ciała. Luźne taśmy przy upadku przesuwają się i mogą spowodować obrażenia
- Zaczepienie za pas biodrowy - przy zatrzymaniu spadania cała siła koncentruje się na brzuchu, grożąc uszkodzeniem narządów wewnętrznych
- Brak planu ewakuacji - pracownik zawieszony po zatrzymaniu spadania musi zostać uratowany w ciągu kilkunastu minut (syndrom zawieszenia w uprzęży)
- Pomijanie inspekcji - uszkodzone zszycia lub przetarte taśmy mogą nie wytrzymać obciążenia dynamicznego
Omówienie systemów asekuracji - Ochrona przed upadkiem z wysokości - normy EN, szelki i systemy asekuracji w BHP.
